Veldrijden


Volgens een verhaal zou de oorsprong van het veldrijden bij de Europese baanrenners liggen, die in de vroege jaren 1900 wedstrijden tussen twee steden organiseerden en waarbij het toegelaten was om door velden en over omheiningen te springen.

Een andere oorsprong zou een militair tintje hebben, een eeuw geleden was het immers gemakkelijker om door het veld te manoeuvreren met een fiets dan te paard. Paarden hielden het fysiek ook minder lang uit in de akkers en velden en zo kregen regimenten een wielerselectie toebedeeld.

Uit dat gegeven ontstonden sportieve vertakkingen en werden in 1900 in Frankrijk de eerste wedstrijden cross country cyclo-pédestre georganiseerd.

Het zou de Fransman Daniel Goussseau geweest zijn die de eerste veldritten organiseerde en het eerste Frans kampioenschap in 1902. Ook Géo Lefèvre, die het idee van de Ronde van Frankrijk aanbracht aan zijn hoofdredacteur Desgrange, zou een belangrijk rol gespeeld hebben in de ontwikkeling van deze sport.

Het veldrijden begon aan zijn verovering van Europa en in België werd er voor het eerst een Nationaal Kampioenschap georganiseerd in 1910, Zwitserland volgde in 1912, Luxemburg in 1923, Spanje in 1929 en Italië in 1930.

In 1924 werd de eerste internationale wedstrijd, het Critérium International de Cross-Country Cyclo-Pédestre, gehouden te Rijsel. Op het wereldkampioenschap was het nog 26 jaar wachten, toen de eerste plaatsvond in 1950 in Parijs.

Het veldrijden week ook uit naar de Verenigde Staten, waar er voor het eerst een Nationaal Kampioenschap plaatsvond in 1975.

Wat is veldrijden?

De veldrijders moeten zo snel mogelijk een parcours afleggen met de fiets en rijden door bossen, velden of zandwegen. Veldrijders nemen de fiets op de schouder wanneer er obstakels als trappen of balkjes moeten genomen worden of wanneer ze door lastige zand - en modderstroken moeten.

Sommige veldrijders, en vandaag wordt het steeds meer en meer toegepast, springen over balkjes, grachten of boomstammen.


Een parcours moet een gesloten circuit zijn met een minimum lengte van 2.5 kilometer en een maximum van 3.5 kilometer, daarvan moet minstens 90% berijdbaar zijn. De breedte van het parcours moet minstens 3 meter zijn en goed beschermd aan beide kanten.

De ondergrond moet een mix zijn van weg-,land-en bospaden en naast balkjes kunnen er grachten, boomstammen, trappen, een brug,... in het parcours verwerkt zitten als hindernis. Een veldrit mag niet meer dan zes zelfgemaakte hindernissen bevatten.

De veldrijders moeten minstens tien minuten voor de cross van start gaat verzamelen aan de zogenaamde 'call-up' zone.
De startorde wordt bepaald door de meest recente individuele UCI Ranking.

Een veldrit kan geannuleerd worden bij hevige weersomstandigeheden, vb. zeer sterke wind, erge sneeuwval, temperaturen onder -15°C. De hoofdcommissaris kan dan beslissen om de veldrit te annuleren nadat hij eventueel de technische delegatie van de UCI heeft geraadpleegd en de organisator. 

De klassementen

In het veldrijden zijn er 3 grote klassementen met de Superprestige, de Bpost bank trofee (vroeger Gazet van Antwerpen Trofee) en de Wereldbeker. Een jong regelmatigheidscriterium is de Soudal Classics (voorheen Fidea Cyclocross Classics).

De Superprestige bestaat 30 jaar, om meer schwung in het veldrijden te krijgen werd het idee van klassiekers geopperd. Uit schrik dat organisaties die al langer bestonden ook aanspraak konden maken op die titel werd het uiteindelijk een regelmatigheidscriterium.

Er werd gestart in het seizoen '82-'83 met vier crossen, die van Diegem, Zillebeke, Gavere en Overijse en al vlug werd er uitgebreid. De Superprestige trok over de landgrenzen en ook wedstrijden in Italië, Spanje, Zwitserland, Frankrijk, Nederland en Tsjechië maakten deel uit van het regelmatigheidscriterium tot de UCI met de Wereldbeker op de proppen kwam en de Superprestige nog acht crossen mocht omvatten.

De sponsors kozen voor de Belgische wedstrijden en in het seizoen 2011-2012 was er met Gieten (Nederland) nog één wedstrijd in het buitenland.

De eerste winnaar was de Nederlander Hennie Stamsnijder, die ook het jaar daarop het klassement op zijn naam schreef. Hij zou de Superprestige vier keer op zak steken. Sven Nys staat in dat rijtje helemaal bovenaan met 11 eindzeges en ook wat het aantal dagoverwinningen betreft spant Nys de kroon met een (voorlopig) totaal van 55. Roland Liboton heeft er in zijn carrière 21 gewonnen, Richard Groenendaal (Ned) 20.

Puntenverdeling Superprestige

1e - 15 punten
2e - 14 punten
3e - 13 punten
4e - 12 punten
5e - 11 punten
6e - 10 punten
7e - 9 punten
8e - 8 punten
9e - 7 punten
10e - 6 punten
11e - 5 punten
12e - 4 punten
13e - 3 punten
14e - 2 punten
15e - 1 punt

Eindwinnaars - Jaar

Winnaar

2012-2013Sven Nys
2011-2012 Sven Nys
2010-2011 Sven Nys
2009-2010 Zdenek Stybar (Tsj) 
2008-2009 Sven Nys
2007-2008 Sven Nys
2006-2007 Sven Nys
2005-2006 Sven Nys
2004-2005 Sven Nys
2003-2004 Bart Wellens
2002-2003 Sven Nys
2001-2002 Sven Nys
2000-2001 Richard Groenendaal (Ned)
1999-2000 Sven Nys
1998-1999 Sven Nys
1997-1998 Richard Groenendaal (Ned)
1996-1997 Adrie van der Poel (Ned)
1995-1996 Luca Bramati (Ita)
1994-1995 Radomir Simunek (Tsj)
1993-1994 Daniele Pontoni (Ita)
1992-1993 Daniele Pontoni (Ita)
1991-1992 Radomir Simunek (Tsj)
1990-1991 Radomir Simunek (Tsj)
1989-1990 Danny De Bie
1988-1989 Hennie Stamsnijder (Ned)
1987-1988 Roland Liboton
1986-1987 Hennie Stamsnijder (Ned)
1985-1986 Roland Liboton
1984-1985 Roland Liboton
1983-1984 Hennie Stamsnijder (Ned)
1982-1983 Hennie Stamsnijder (Ned)

Meeste eindzeges- Land

Overwinningen

België 17
Nederland 7
Tsjechië 4
Italië 3

Meeste eindzeges- Individueel

Overwinningen

Sven Nys 12
Hennie Stamsnijder (Ned) 4
Roland Liboton 3
Radomir Simunek (Tsj) 3
Richard Groenendaal (Ned) 2
Daniele Pontoni (Ita) 2
Bart Wellens 1
Danny De Bie 1
Adrie van der Poel (Ned) 1
Luca Bramati (Ita) 1
Zdenek Stybar (Tsj)  1


Het tweede oudste klassement in het veldrijden is de Gazet Van Antwerpen Trofee.  

In de zomer van 1987 werden door veldritverslaggever Jef Cleemput 7 A veldritten in de provincie Antwerpen uitgenodigd om een regelmatigheidscriterium te vormen.  

Aanvankelijk zou dit klassement als Super A-trofee door het leven gaan, maar toen Walter Riellaerts zijn Gazet van Antwerpen kon overtuigen was de GvA-Trofee op 1 november 1987 een feit. De eerste veldrit als onderdeel van dit klassement vond plaats in Putte-Peulis. 

De 7 crossen die oorspronkelijk deel uitmaakten van dit regelmatigheidscriterium waren: Putte-Peulis, Niel, Essen, Rijkevorsel, Mol-Millegem, de Azencross in Loenhout en Breendonk. De GvA-Trofee wou de subtoppers tegemoetkomen door hen zo een graantje mee te laten pikken, maar met het stijgen van het prijzengeld kwamen steeds meer toppers aan de start en is dit klassement uitgegroeid tot een klassieker die ook buiten de provincie Antwerpen zijn crossen heeft.

De allereerste winnaar was Rudy De Bie, recordhouder is Sven Nys met 8 eindzeges. Dit klassement werd steeds door Belgen gewonnen.

Belgacom snelste ronde

De Belgacom snelste ronde deed zijn intrede in de GvA-Trofee 2010-2011 en wil de veldrijder belonen die de snelste rondetijd laat opmeten en dit is niet noodzakelijk de winnaar van de veldrit.

De winnaar krijgt van Belgacom een cheque ter waarde van 1000 euro. Ook de nummers 2 en 3 worden beloond en krijgen respectievelijk 500 en 250 euro.

Dit concept moet voor een nieuwe impuls zorgen.

Puntenverdeling - Gazet Van Antwerpen Trofee

1e - 36 punten
2e - 32 punten
3e - 29 punten
4e - 27 punten
5e - 26 punten
6e - 25 punten
7e - 24 punten
8e - 23 punten
9e - 22 punten
10e - 21 punten
___ -1 punt tot de 30e
Op het eind van iedere tweede ronde is er een tussenspurt waar er 3-2 en 1 punt te verdienen valt.

Meeste eindzeges

Overwinningen

Sven Nys 8
Paul Herygers 5
Guy Van Dijck 2
Marc Janssens 2
Arne Daelmans 2
Erwin Vervecken 2
Kevin Pauwels 1
Rudy De Bie 1
Dirk Pauwels 1
Bart Wellens 1

Eindwinnaars - Jaar

Winnaar

2011-2012 Kevin Pauwels
2010-2011 Sven Nys
2009-2010 Sven Nys
2008-2009 Sven Nys
2007-2008 Sven Nys
2006-2007 Sven Nys
2005-2006 Sven Nys
2004-2005 Sven Nys
2003-2004 Bart Wellens
2002-2003 Sven Nys
2001-2002 Erwin Vervecken
2000-2001 Erwin Vervecken
1999-2000 Arne Daelmans
1998-1999 Marc Janssens
1997-1998 Arne Daelmans
1996-1997 Paul Herygers
1995-1996 Paul Herygers
1994-1995 Paul Herygers
1993-1994 Paul Herygers
1992-1993 Paul Herygers
1991-1992 Dir Pauwels
1990-1991 Marc Janssens
1989-1990 Guy Van Dijck
1988-1989 Guy Van Dijck
1987-1988 Rudy De Bie


Bpost bank trofee

Sinds het seizoen 2012-2013 spreken we niet langer over de Gazet Van Antwerpen Trofee, maar over de Bpost bank trofee. Ook het berekenen van het klassement kreeg een totaal nieuwe vorm, geen punten meer, maar tijdsverschillen. Renners die niet van start gaan, de wedstrijd niet uitrijden of meer dan vijf minuten achterstand hebben kunnen maximaal vijf minuten op de winnaar verliezen. 

Onderweg zijn er ook bonificatieseconden te verdienen, tijdens de tussensprint kunnen de renners respectievelijk 15,10 en 5 seconden winnen. Voor het klassement bij de elites met en zonder contract worden er ook aankomstbonificaties voorzien, deze zijn opnieuw 15,10 en 5 seconden.

Art. 4 van het reglement stelt dat voor de einduitslag alle tijden uit de 8 wedstrijden in aanmerking genomen worden. Bij gelijkheid van tijd wordt de doorslag gegeven door de beste uitslag van de renner in de Bpost bank trofee. Is ook die gelijk dan telt de uitslag van de laatste manche.

Eindwinnaars - Jaar

Winnaar

2012-2013Niels Albert


Sinds 1993 organiseert de Internationale Wielerunie, UCI, de Wereldbeker veldrijden. Een regelmatigheidscriterium dat verschillende landen aandoet.

De volgende crossen maakten deel uit van de eerste editie : Eschenbach (Zwi), Eindhoven (Ned), Igorre (Spa), Loenhout (Bel) en Saint-Herblain (Fra). De eerste drie crossen in dit rijtje werden gewonnen door Paul Herygers, Marc Janssens won in Loenhout en de Fransman Dominique Arnould was de beste in eigen land.

Het was Paul Herygers die de eerste editie van de Wereldbeker veldrijden op zijn naam wist te schrijven. Ook in dit klassement is Sven Nys recordhouder wat het aantal eindzeges betreft, hij heeft er 7 op zak.

Puntenverdeling - Wereldbeker veldrijden

1e - 80 punten
2e - 70 punten
3e - 65 punten
4e - 60 punten
5e - 55 punten
6e - 50 punten
7e - 48 punten
8e - 46 punten
9e - 44 punten
10e - 42 punten
11e - 40 punten
12e - 39 punten
13e - 38 punten
14e - 37 punten
___ -1 punt tot de 50e

Meeste eindzeges- Land

Overwinningen

België 12
Nederland 4
Italië 2
Tsjechië 1

Meeste eindzeges - Individueel

Overwinningen

Sven Nys 7
Richard Groenendaal (Ned)
3
Niels Albert2
Kevin Pauwels
1
Zdenek Stybar (Tsj)
1
Bart Wellens
1
Mario De Clercq
1
Adrie van der Poel (Ned)
1
Luca Bramati (Ita)
1
Daniele Pontoni (Ita)
1
Paul Herygers 1

Eindwinnaars - Jaar

Winnaar

2012-2013Niels Albert
2011-2012 Kevin Pauwels
2010-2011 Niels Albert
2009-2010 Zdenek Stybar (Tsj)
2008-2009 Sven Nys
2007-2008 Sven Nys
2006-2007 Sven Nys
2005-2006 Sven Nys
2004-2005 Sven Nys
2003-2004 Richard Groenendaal (Ned)
2002-2003 Bart Wellens
2001-2002 Sven Nys
2000-2001 Richard Groenendaal (Ned)
1999-2000 Sven Nys
1998-1999 Mario De Clercq
1997-1998 Richard Groenendaal (Ned)
1996-1997 Adrie van der Poel (Ned)
1995-1996 Luca Bramati (Ita)
1994-1995 Daniele Pontoni (Ita)
1993-1994 Paul Herygers


UCI Ranking

De UCI Ranking is een rangschikking waarin elke cross van de UCI wordt opgenomen. Er zijn verschillende categorieën waarin veldrijders punten kunnen verdienen. Deze ranking bepaalt de startvolgorde in de cross.

CM Wereldkampioenschap
WC Wereldbeker wedstrijden
WMC Wereldkampioenschap van de Amateurs
CC Continentale Kampioenschappen
C1 Veldritten klasse 1
C2 Veldritten klasse 2
C1W Veldritten klasse 1 - dames
C2W Veldritten klasse 2 - dames
CMU Veldritten in de categorie van de beloften
CMJ Veldritten in de categorie van de junioren

Jaarlijks wordt de onderverdeling van de veldritten in de 'klasses' bekeken door de UCI.

Een veldrit zal enkel binnen klasse 1 vallen wanneer er het seizoen daarvoor minstens 10 buitenlanders (dan het land van organisatie) aan de start stonden, die 5 verschillende nationaliteiten vertegenwoordigen.

Een nieuwe veldrit kan enkel tot klasse 2 behoren.


Soudal Classics (voorheen Fidea Cyclocross Classics)

De Soudal Cyclocross Classics is een regelmatigheidscriterium georganiseerd door Golazo en gesponsord door Soudal.

In het seizoen 2009-2010 werd er van start gegaan [met Fidea als sponsor] met twee wedstrijden : de jaarmarktcross in Niel en de veldrit in Tervuren. De Soudal Classics is nog niet erkend als een officieel criterium zoals de Superprestige of de GvA-Trofee, er zijn dan ook geen punten te verdienen en er wordt geen stand opgemaakt.

De Grote Prijs Neerpelt, de Jaarmarktcross Niel, de Scheldecross in Antwerpen, de Grote Prijs Leuven en de UCI Wereldbekercross in Namen behoren tot de Soudal Classics.

De wedstrijden zijn wel live te volgen op Sporza of VIER.


Offroadklassement

Het offroadklassement moet een regelmatigheidscriterium worden voor renners die het naast de weg zoeken, veldrijders en mountainbikers.

Het klassement zou vier mountainbikewedstrijden bevatten in de zomer en vier veldritten in de winter. Op het eind van het jaar volgt een prijzenpot. Als alles verloopt zoals gepland, moet er gestart worden in het seizoen 2012.

Welke Races worden opgenomen?

Mountainbikewedstrijden : Averbode, Stoumont, Geraardsbergen en Sankt-Vith
Veldritten : Niel, Antwerpen, Leuven en Neerpelt
Het blijft behoorlijk stil over dit klassement, geen verdere plannen?


Vlaamse Cyclocross Cup

De Vlaamse Cyclocross Cup is een regelmatigheidscriterium voor elites zonder contract, beloften, junioren, nieuwelingen, amateurs + Masters A, Masters B en Masters C.


De Moedige Veldrijder

De Moedige Veldrijder is een regelmatigheidscriterium voor elites zonder contract, beloften, junioren, nieuwelingen, amateurs + Masters A, Masters B en Masters C.



RSS Sport.be